*
Met een paar vrienden reisden we per trein door Europa, dat kon toen nog voor weinig geld. Het begon in Rimini, waar mijn oude vriendengroep aan dezelfde soort vakantie bezig was als vorig jaar, dat zag ik niet meer zitten. We gingen verder naar Rome, waar we meer achter de vrouwtjes aan zaten dan we de cultuur bekeken, dat ging zo door in Florence, Siena, Pisa, Menton, Barcelona en Madrid waar we het stierenvechten zagen maar niet de meesterwerken in het Prado. In Barcelona hadden we handig ingehaakt op de hair-wrap rage, dat bracht geld binnen en bovendien aandacht van de vrouwtjes. Ik was de man met de lange haren dus ik werd proefmodel, zo bereikte ik het hoogtepunt van mijn hippie-look.
Zo kwam ik ook bij de eerste training. Van der Kuylen was samen met Vic Hermans trainer, hij moest niks van dat hippie-achtige hebben. Ik moest die rommel uit mijn haren halen anders mocht ik niet trainen. Ik gaf toe, maar hoefde daarvoor niet veel moeite te doen,want die dingen vielen vanzelf van mijn kop af, samen met het haar wat erin zat, zo is veel kostbaar haar verdwenen. Met het tweede trainden we wel bij het stadion, de wedstrijden speelden we in het stadion, dat vond ik een vooruitgang. Ik was spits af en werd weer rechtsbuiten, ik kwam niet gigantisch veel aan spelen toe, veel jongens die bij het eerste op de bank zaten moesten spelen, dat ging ten koste van de jonge jongens.
Het eerste jaar op de academie stelde bitter weinig voor, het was meer een knutselclub, ik had niet het gevoel dat ik zinvol bezig was. Wel besloot ik in Maastricht te gaan wonen, ik vond een kamer in een studentenhuis aan de rand van de stad. In de kelder van het huis vonden dispuut-activiteiten plaats, er werd veel geschreeuwd en belachelijk veel gezopen. Het huis lag in Boschpoort, de plaatselijke winkel werd beheerd door een praatgrage oude man met vrouw en zoon. Steevast begonnen ze te ouwehoeren, waardoor zelfs het kopen van een wc-rol nooit minder dan een uur duurde.
Het mooiste meisje van mijn oude school begon me liefdesbrieven te schrijven. Natuurlijk liet ik het niet na daar op in te gaan, ze had de mooiste tanden die ik ooit gezien heb en de rest was ook perfect; blonde krullen, lekker lichaam, ze handbalde, dat beviel me uitermate; ik houd wel van sportieve meisjes. Het duurde niet lang, ze vond dat ik te veel naar de hippie-kant was doorgeslagen. Het stomme was dat ik er wel als een hippie uitzag, maar me zo helemaal niet voelde, ik gebruikte nul aan drugs, dronk bijna niet, had geen lamlendige instelling, toonde enige ambitie, allemaal non-hippie eigenschappen dus. Niemand had daar boodschap aan. Dat Anouk - zo heette dat meisje - het uiteindelijk niet in me zag zitten vond ik niet geweldig fijn. Ze was perfect, rookte niet, sportte, zag er erg goed uit, lachte lief, ze was geweldig, te geweldig voor mij.
Ik begon meer na te denken, ik zag het verschil tussen meisjes en vrouwen, ik zag dat de kunstacademie niet veel voorstelde. Toch was ik op het veld niet scherp genoeg, ondanks de scheldkannonades van vooral mijn vriend Nšllgen.
(volgende bladzijde)
